گمان کردیم

اتم سنگ بنای جهان است

بالا نشاندیم و احترامش کردیم

اما وسوسه شدیم

و ناگهان

دل اتم را شکستیم

تا به ذرات بنیادی برسیم و

بنیاد آدم را بر باد دهیم

.....

انیشتین آمد ...

جهان چهار بعدی شد

اما ذهن ما همچنان تک بعدی ماند که ماند

و ما  در آینه

تنها تصویر مجازی خویش را دیدیم و بس ..

همه چیز نسبی شد

حتی عشق

بی آنکه با دلهای ما

نسبتی داشته باشد

و ما می خواستیم ..

نسبتا آدم باشیم

اما دریغ که

نرم افزار احساس نبود  و

ما هم ربات از آب در آمدیم!